Αναρτήθηκε από: internationalaffairs1 | 27/12/2009

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ -Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΩΝ, ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΥΠΕΞ -ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – 27/12/2009

Στο έγγραφο που ακολουθεί, το υπουργείο εξωτερικών της Τουρκίας περιγράφει την δική του άποψη γιά το Κυπριακό.Κάνει μιά ιστορική αναδρομή και καταλήγει στις σημερινές διαπραγματεύσεις Χριστόφια – Ταλάτ.Εχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι τελευταίες σελίδες, διότι περιγράφονται συνοπτικά αλλά πολύ ξεκάθαρα οι θέσεις της Τουρκίας, και υποτίθεται οι θέσεις των Τουρκοκυπρίων και των Ελληνοκυπρίων.
Οι θέσεις της Ελλάδας δεν περιγράφονται.Υποθέτω ότι δεν περιγράφονται επειδή σύμφωνα με την Τουρκία, δεν υπάρχουν. Εδώ που τα λέμε, σ΄αυτό το σημείο δεν έχουν και άδικο οι Τούρκοι.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση, είναι τι συζητά ο Χριστόφιας.Και ποιό είναι τελικά το νόημα των διαπραγματεύσεων.

Αν δούμε τις θέσεις της Τουρκίας, είναι προφανές ότι δεν συζητά γιά την ίδια λύση με την λύση που επιθυμούν οι Ελληνοκύπριοι και γενικότερα οι Ελληνες.Θέλει μιά λύση εκτός του πλαισίου του ΟΗΕ και εκτός του κοινοτικού κεκτημένου, όπου θα παραμείνουν τουρκικά στρατεύματα.
Για λύση εντός ενός τέτοιου πλαισίου συζητά ο Χριστόφιας;

Kατά την άποψη μου, το Κυπριακό, έπρεπε να το δούμε με ένα άλλο μάτι μετά από τόσα χρόνια αποτυχιών.

1/είτε πείθουμε την Τουρκία να συζητήσει γιά την ίδια λύση γιά την οποία συζητούμε και επιθυμούμε και εμείς.Δηλαδή συμβατή με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και το κοινοτικό κεκτημένο, χωρίς στρατεύματα κατοχής, ενιαίο και λειτουργικό ομοσπονδιακό κράτος που θα έχει διεθνή αναγνώριση, και πληθυσμιακά αναλογική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων στην στελέχωση του με δικλείδες ασφαλείας και γιά τις δύο κοινότητες.

2/είτε δεν πείθουμε την Τουρκία να συζητήσει γι΄αυτή την λύση.Αν δεν την πείσουμε τώρα που πιέζεται να μπεί στην Ευρωπαική ενωση, είναι προφανές ότι δεν θα μπορέσουμε να την πείσουμε και στο μέλλον, οπότε και θα είναι πολύ πιό ισχυρή απ΄ότι είναι σήμερα.
Στην περίπτωση αυτή, υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι
α/ αρχίζουμε διαπραγματεύσεις, με σκοπό να αποδεχθούμε την τουρκική λύση (οι
διαπραγματεύσεις επιτρέπουν να επιτύχουμε κάποιες αλλαγές σε δευτερεύοντα
σημεία για την Τουρκία και γιά εμάς )
β/ κοιτάμε τι εναλλακτικές λύσεις έχουμε εκτός συνένωσης του κυπριακού κράτους.
Δηλαδή, κοιτάμε τί μπορούμε να εξασφαλίσουμε ως αντάλλαγμα ώστε να
συμφωνήσουμε γιά την δημιουργία χωριστού τουρκοκυπριακού κράτους.

Προσωπικά, μεταξύ τουρκικού τύπου λύσης στην Κύπρο και διχοτόμησης, πιστεύω ότι τον ελληνισμό τον συμφέρει μακροπρόθεσμα η διχοτόμηση υπό αυστηρές προυποθέσεις βέβαια, οι οποίες είναι οι εξής
-αποστρατικοποίηση της νήσου (και των δύο κρατών ) και ανάληψη της ασφάλειας της νήσου έναντι εξωτερικών κινδύνων αλλά και μεταξύ των 2 κρατών, από διεθνή μόνιμη δύναμη αποτελούμενη κατά το 1/3 απο την Ευρωπαική Ενωση, κατά το 1/3 από την Ρωσία, και κατά το 1/3 από την Κίνα.
-το τουρκοκυπριακό κράτος που θα προκύψει δεν ενσωματώνεται αυτόματα στην Ευρωπαική Ενωση.Αρχίζει ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ενωση, και όταν ενσωματώσει όλο το ευρωπαικό κεκτημένο, τότε εντάσσεται στην ένωση.
-επιστρέφονται εδάφη στην Κυπριακή Δημοκρατία ώστε να εξασφαλιστεί ότι το Τουρκοκυπριακό κράτος δεν κρατά πάνω από το 20% των εδαφών της Κύπρου, και ότι το 50% των προσφύγων επιστρέφουν στα εδάφη τους εντός πλέον του ελληνοκυπριακού κράτους.
-αποζημιώνονται όλοι οι υπόλοιποι πρόσφυγες από τις ΗΠΑ, την Τουρκία και την Ελλάδα, διότι αυτές οι χώρες δημιούργησαν το πρόβλημα.
-αποκαθίστανται όλα τα μνημεία εντός του τουρκοκυπριακού κράτους και μεταβιβάζεται η ιδιοκτησία των εδαφών αυτών επί των οποίων υπάρχουν μνημεία και η διαχείριση αυτών των μνημείων, στην ΟΥΝΕΣΚΟ.Το Τουρκοκυπριακό κράτος και η Τουρκία αναλαμβάνουν το κόστος αποκατάστασης, και η Κυπριακή Δημοκρατία αναλαμβάνει το κόστος διαχείρισης (συντήρηση,…)

Ετσι βλέπω εγώ τα πράγματα.

Υπό τα σημερινά δεδομένα, νομίζω ότι πρέπει να σταματήσουν οι δικοινοτικές διαπραγματεύσεις , και γιά να μήν φανεί ότι εμείς δημιουργούμε το πρόβλημα, μπορεί να προβληθεί ότι οι διαπραγματεύσεις οδηγούνται σε αδιέξοδο και γιά να σωθεί η διαδικασία και να δοθεί νέα ώθηση, ζητάμε να αναλάβει τα ηνία των διαπραγματεύσεων η Ευρωπαική Ενωση.
Πρέπει να γίνει μιά τελευταία προσπάθεια εξεύρεσης λύσης υπό την ηγεσία της Ευρωπαικής Ενωσης αλλά με σκοπό να εξευρεθεί λύση στα πλαίσια που προανέφερα (στα πλαίσια του ΟΗΕ, κοινοτικό κεκτημένο,…).Αν και αυτή αποτύχει, νομίζω ότι η λύση της διχοτόμησης (με τις προυποθέσεις που προανέφερα ) είναι η καλύτερη μακροπρόθεσμα γιά την Κύπρο και τον ελληνισμό(γιά τα συμφέροντα του ) και η πιό βιώσιμη.Ειδικότερα γιά την ελληνική εθνική στρατηγική (όταν και αν διαμορφωθεί μιά μέρα όπως το ζητούσε επίμονα ο Π. Κονδύλης ) η λύση αυτή θα εξασφάλιζε την εδαφική ακεραιότητα του ελληνοκυπριακού κράτους, πράγμα που δεν μπορεί σήμερα να εξασφαλίσει η Ελλάδα.

Αλλες λύσεις δεν υπάρχουν.Η σημερινή κατάσταση δεν είναι λύση, και δεν εξασφαλίζει την ακεραιότητα έστω της ακρωτηριασμένης σήμερα Κυπριακής Δημοκρατίας.

Θα επανέλθω σ΄αυτές τις σκέψεις μου αρκετές φορές.

Την Τουρκία την συμφέρει μιά λύση «τουρκικού τύπου» όπως αυτή που προσπαθεί να επιβάλλει στις διαπραγματεύσεις Χριστόφια-Ταλάτ.Αν όμως δεν της την προσφέρουμε, ποιό είναι το σχέδιο Β΄ όπως συχνά προβάλλει ο Ταλάτ;Κατά την γνώμη μου δεν έχει σχέδιο Β΄.Θα προσπαθήσει να κάνει ότι μπορεί, τώρα που είναι αναβαθμισμένη γιά να αναγνωριστεί το τουρκοκυπριακό κράτος όπως προσπάθησε από το 1974.Η Κυπριακή πλευρά όμως έχει πλέον την ένταξη της στην Ε.Ε. που είναι ισχυρό χαρτί.Και σ΄εκείνο ακριβώς το σημείο είναι που πρέπει να της προσφερθεί μιά λύση διχοτόμησης με τις προυποθέσεις που προανέφερα.

Μέχρι τότε,σ΄αυτό το πλαίσιο, υπάρχει ένας κίνδυνος γιά την Κύπρο.Το ευρωπαικό χαρτί κατοχυρώνει πρός το παρόν τα πάντα γιά την Κύπρο, εκτός από την ασφάλεια της.Αν κατά συνέπεια δεν προσφέρουμε δωρεάν στην Τουρκία την «τουρκική λύση » που επιθυμεί στην Κύπρο (η οποία θα θέσει υπό την ομηρία της Τουρκίας ολόκληρο το νησί και θα εξουδετερώσει το ευρωπαικό χαρτί της Κύπρου ), υπάρχει ένας κίνδυνος να μας επιβάλλει αυτή την λύση έναντι στρατιωτικής απειλής.Δεν πρέπει μέχρι τότε κατά συνέπεια να δοθεί αφορμή στην Τουρκία γιά στρατιωτική απειλή εις βάρος της Κύπρου.Γι΄αυτό και η απόφαση της Κύπρου γιά τα κοιτάσματα πετρελαίου (χορήγηση αδειών γιά έρευνα και εξόρυξη ) και η απάντηση της Τουρκίας γιά έρευνες στα ίδια σημεία από τον Φεβρουάριο του 2010, πρέπει να μας ανησυχούν, ιδίως αυτή την περίοδο που η Ελλάδα έχει πλέον καταρρεύσει και δεν έχει διεθνή φωνή.

Ακολουθεί το κείμενο του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών γιά το Κυπριακό

http://www.mfa.gov.tr/data/DISPOLITIKA/KIBRIS/CYPRUS-ISSUE.pdf

Advertisements

Responses

  1. Σαν Ελλαδίτης, δεν θα έπρεπε να έχω τον πρώτο λόγο για το Κυπριακό, που αφορά τον μέλλον της Κύπρου, αλλά έμμεσα πρέπει να έχω, γιατί πάντα τα τεκταινόμενα στην Κύπρο επηρεάζουν και την Ελλαδική πολιτική. Αν και είναι γνωστόν οτι οι παρεμβάσεις της Ελλάδας μάλλον κακό έκαναν στην Κυπριακή υπόθεση μεχρι τώρα, από τη Ζυρίχη ξεκινώντας και φτάνοντας στην εισβολή. Βέβαια κι αυτό μερικώς αληθεύει, μιας και οι ίδιοι οι Κύπριοι επέλεξαν πολιτικές επιζήμιες και βλακώδεις, εξάλλου ο Σαμψών και οι ακροδεξιοί του δεν ήταν Ελλαδίτες (μόνο), και η Ελλάδα ακολούθησε. Τέλος πάντων, σαν Ελληνας, μπορώ να έχω λόγο, κι ας τον «πάρει το ποτάμι».
    Στην τοποθετησή σου, υπάρχει μια σοβαρή ανάλυση των διατιθέμενων δυνατοτήτων του τύπου «αν… τότε… αλλιώς… (δομή if… then… else…, που λέμε στον προγραμματισμό των υπολογιστών). Ομως υπάρχουν κάποια λογικά λάθη:
    Πρώτον: Το ευρωπαϊκό κεκτημένο: Ποιός εγγυάται οτι η ΕΕ έχει την θέληση ή την ισχύ να εμποδίσει την Τουρκία να κάνει τον διχοτομημένο κράτος προτεκτοράτο της. Ενα είδος Φιλανδίας, τον καιρό της Σοβιετικής Ένωσης. Η ΕΕ και η ένταξη της Κύπρου δεν είναι πανάκεια. Αν δεν υπάρχει βούληση λύσης καμία ΕΕ δεν μπορεί να επιβάλει, εξάλλου συνήθως δεν θέλει να επιβάλει κάτι στην Τουρκία.
    Δεύτερον: Δεν είναι σίγουρο οτι η Τουρκία θα επιδιώξει πλήρη ένταξη. Σε μεγάλο βαθμό η κοινή γνώμη της έχει μεταστραφεί ως προς την θέληση για ένταξη. Εξάλλου, ο προσανατολισμός του Νταβούτογλου είναι περισσότερο προς μια Τουρκία ηγέτη των Τουρανικών και Μουσουλμανικών κρατών, παρά Ευρωπαϊκη δύναμη. Μια, δηλαδή, περιφερειακή δύναμη, περισσότερο με ισχύ και επιρροή στην περιοχή, παρά υποχείριο των Βρυξελλών και των βουλήσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία να της επιβάλει ντιρεκτίβες που η ίδια η Τουρκία δεν θέλει ή δεν μπορεί να εκτελέσει, βλ. Κουρδικό, δημοκρατικά δικαιώματα κλπ. Η Τουρκία θέλει να παίρνει τα Ευρωπαϊκά κονδύλια, και αυτό μόνο, τίποτ’ άλλο. Αρα το χαρτί της ένταξης δεν είναι το κύριο στην Εθνική υπόθεση και μην το υπερτιμάμε. Μια διχοτομημένη Κύπρος, λοιπόν, de facto. Εκεί μάλλον καταλήγουμε: Και οι Κύπριοι το έχουν πάρει απόφαση, δεν θέλουν να γυρίσουν σπίτια τους. Και δεν θέλουν νταραβέρι (τούρκικη λέξη:-)) με τους Τουρκοκύπριους πλέον, εκτός αν τους χρησιμοποιήσουν σα φτηνή εργατική δύναμη, όπως και γίνεται σε κάποιο βαθμό. Και μαχαίρι στις συνομιλίες; Ο Χριστόφιας δεν είναι χαζός να μην ξέρει οτι οι συνομιλίες είναι αδιέξοδες και ατελέσφορες. Απλά το παιχνίδι που παίζει είναι απλό: Να συνομιλούμε, να συνομιλούμε… Αυτό συντηρεί ένα πλαίσιο και ας μην καταλήγει πουθενά. Γιατί πρέπει να συνομιλούμε; Μα γιατί αλλιώς η Τουρκία θα ρίξει το βάρος της διακοπής σε μας. Και επιπλέον οι κακές σχέσεις έχουν επιπτώσεις σ’ όλο το κλίμα στην Κύπρο και στη περιοχή γενικότερα. Και η Τουρκία θα βρίσκει αφορμές για προβλήματα, κάθε τρεις και λίγο. Αρα, συνομιλίες μέχρι τον αιώνα τον άπαντα. Χωρίς όμως άλλο σχέδιο Ανάν. Να συνομιλούμε πάντως. Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική: De facto διχοτόμηση και συνομιλίες επ’ άπειρον. Ίσως κάποτε ν’ αλλάξει η γεωστρατηγική στην περιοχή, μπορεί σε 50 χρόνια(;) η Ελλάδα να γίνει πολυτιμότερη σύμμαχος από την Τουρκία, ποιός ξέρει; Αλλά τι είναι 50 χρόνια, μπροστά στα χρόνια που υπάρχει το Κυπριακό;

  2. Ευχαριστώ πολύ γιά το σχόλιο σας.

    Ολες οι απόψεις είναι σεβαστές.
    Ενδεχομένως να κάνω λογικά λάθη όπως λέτε.Κανένας δεν κατέχει την αλήθεια, και πρό πάντων όχι εγώ.

    Διευκρινίζω πάντως ότι η αναφορά μου στο ευρωπαικό κεκτημένο έχει να κάνει με τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται το ευρωπαικό οικοδόμημα όπως γιά παράδειγμα, η ελευθερία εγκατάστασης του ευρωπαίου πολίτη σε όποια χώρα επιθυμεί.Δεν εννοούσα το κεκτημένο της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε.

    Σε ότι αφορά την βούληση της Τουρκίας να ενταχθεί στην Ευρώπη, αυτή είναι δεδομένη.Είναι ο πρώτος στρατηγικός της στόχος, ασχέτως αν κάποιες χώρες αντιδρούν πρός το παρόν και διαφωνούν ορθώς κατά την γνώμη μου μ΄αυτή την ένταξη.

    Τέλος, η άποψη μου είναι ότι η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. είναι ένα σπουδαίο γεγονός γιά τον Ελληνισμό γενικότερα.Είναι ένα εργαλείο που αν χρησιμοποιηθεί κατάλληλα, μπορεί να προσφέρει πολλά(όχι βέβαια όλα όσα θα θέλαμε, αλλά πολλά) στην Κύπρο και τώρα, και στο μέλλον.

    ευχαριστώ και πάλι γιά το σχόλιο σας


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες