Αναρτήθηκε από: internationalaffairs1 | 26/09/2010

Ο ΑΠΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ -26/9/2010

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Ηφαιστου «Εξωελληνική Νοοτροπία», και αναδημοσιεύται εδώ, με την σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα

Π. Ήφαιστος – Εξωελληνική νοοτροπία (Εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα 1996), κεφ. 11

«Η EYTYXIA TOY NA ΕΙΣΑΙ ΑΠΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΕΙΔΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΩΝΥΜΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ)

Θα ήταν πιό καλά, με συμβούλευσαν μερικοί φίλοι, για (αναγνωστικό) κοινό που δεν είναι ειδικευμένο στα θέματα στρατηγικής και διπλωματίας, να γράφω πιο «γλυκά», πιο «απλά» και με λιγότερη «τεχνική» ορολογία. Για τρεις σημαντικούς και ουσιώδεις λόγους, διαφωνώ, και γι’ αυτό απτόητος διατηρώ όσο και το συγγραφικό μου στιλ. Πρώτο, πάντα υποστήριζα πως, ποιοτικά, ο καλύτερος αναλυτής της στρατηγικής είναι ο ανώνυμος και απλός πολίτης. Η κρίση του είναι αλάνθαστη: Κοφτά και ξάστερα διακρίνει τους εχθρούς απο τους φίλους, διαισθάνεται τους κινδύνους και γνωρίζει ποιος και γιατί απειλούσε και απειλεί την πατρίδα του. Τρίτο και συναφές, έστω και ενστικτωδώς ή διαισθητικά, ο έντιμος ανώνυμος και ανιδιοτελής (και μή «διαπλεκόμενος»!) απλός πολίτης, έχει την θέληση, την βούληση, το φρόνημα και γι’ αυτό την δυνατότητα / ικανότητα να αντιλαμβάνεται αυτό που συμφέρει την πατρίδα του και όχι αυτό που συμφέρει κάποιους θαμώνες υπόγειων ή επίγειων «διπλωματικών μαγειρείων». Τέταρτο, στα ζητήματα πολέμου και ειρήνης «γλύκες» και «χαϊδέματα» δεν χωράνε. Δυστυχώς, ως χώρα απειλούμαστε αενάως.

Μετά απο μια σχεδόν εικοσαετία επαγγελματικής ενασχόλησης με θέματα διπλωματίας και στρατηγικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και, δυστυχώς, μετά το ανεπίστροφο επαγγελματικό μου «μπουρδούκλωμα» με «διαπλεκόμενα δίκτυα» πανεπιστημίων, έρευνας, ανάλυσης και αρθρογραφίας, συμπεραίνω πως, εσύ, αγαπητέ ανώνυμε «απλέ αναγνώστη», γνωρίζεις καλύτερα απ’ οποιοδήποτε άλλο τις απαντήσεις σε κρίσιμα θέματα στρατηγικής ανάλυσης. Αυτό επειδή, σε τελευταία ανάλυση έχεις καθαρό μυαλό: είσαι αδέκαστος, σε φωτίζει το συμφέρον σου, και καμία σκοπιμότητα δεν μπορεί να σε εμποδίσει απο το να διακρίνεις το μαύρο απο το άσπρο. Πρώτο, δυστυχώς ή ευτυχώς (μάλλον ευτυχώς) εσένα δεν σ’ αγγίζουν τα «διαπλεκόμενα» συμφέροντα κάθε κατηγορίας (τόσο της Ελλάδας όσο και του εξωτερικού). Δεύτερο, η κρίση σου αποκλείεται να επηρεασθεί απο ψυχικούς καταναγκασμούς ή «δεσμεύσεις» (ή και εκβιασμούς) που ενδεχομένως προκύπτουν απο δελεαστικά ταξιδάκια στο εξωτερικό, προσκλήσεις σε «συνέδρια αναψυχής», μπουφέ σε διπλωματικά σαλονάκια της Αθήνας, συναθροίσεις στο «Μέγαρο», «γλυκές» επαγγελματικές, πολιτικές και επιστημονικές ωθήσεις, προωθήσεις ξένων πρέσβεων και «διασυνδέσεις» με μεγάλους δασκάλους στις «Μητροπόλεις» που σπούδασες. Τρίτο, η θέση και άποψή σου αγαπητέ «απλέ» αναγνώστη, δεν το αποκλείω, πρόσκαιρα και συγκυριακά, θα μπορούσε να επηρεασθεί απο σύγχρονες μεθόδους «πλύσης εγκεφάλων» και απο εφήμερα διεθνιστικά ιδεολογήματα κάθε απόχρωσης. Θα μπορούσες, επίσης, να παρασυρθείς σε ιδεολογικούς πολέμους, εμφύλιες συρράξεις και ηλίθιες πολιτικές πολώσεις. Η ψυχή σου, όμως, δεν χρειάζεται σωτηρία: «κακιά σκουριά δεν την πιάνει». Η ψυχή σου θα είναι πάντα πιστή στην πατρίδα σου, στον τόπο που σε γέννησε, στον τόπο που σε θρέφει και σε προστατεύει απο εχθρούς και άσπονδους φίλους. Αργά ή γρήγορα η ιστορική σου μνήμη και το συμφέρον σου θα φωτίσουν το δρόμο σου. Σε τελευταία ανάλυση, ούτε διεξόδους προς εξοχικά στις Κάνες έχεις ούτε κάποιες αποταμιεύσεις στην Ελβετία θα σε «σώσουν». Για να θυμηθούμε τον μεγάλο μας ποιητή, εάν δεν προσέξεις, «στην κώχη τούτη την μικρή» άμα «την ζωή σου ρημάξεις, σ’ όλην την γήν την χάλασες». Όσο και να παρασυρθείς, θα έλεγε ακόμη ο Αλεξανδρινός μας ποιητής, τελικά ανακαλύπτεις πως «η πόλις θα σε ακολουθεί». «Καινούργιους τόπους δεν θα βρείς, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες, για τα αλλού δεν πρέπει να ελπίζεις». Δηλαδή, σε τελευταία ανάλυση, το συμφέρον σου είναι εδώ, στην Ρόδο, στην Λέσβο, στην Μακεδονία στην Ιμια, στην Κύπρο, και το γνωρίζεις αλάνθαστα. Αλήθεια, ποιός απλός πολίτης, νοσταλγεί τους πράτιγους του νεοφιλελεύθερου διεθνισμού της εποχής του μακαρίτη Παναγιώτη Πιπινέλλη ή της Χούντας, ή τους κράκτες άλλων διεθνιστικών παραδείσων της εποχής του Στάλιν, του Μπρένζιεφ ή του Τίτο και την ελαφρότητα με την οποία μιλούσαν για «ολίγην Μακεδονία» ή για «μια γωνίτσα» στην Κύπρο; Ποιός θα θυμάται, μετά απο είκοσι ή πενήντα χρόνια τον Ντελόρ ή τον Βάν ντε Μπρούκ και τις «παραινέσεις» τους (έστω παρασκηνιακές, και συνοδευόμενες απο «πακέτα» με δώρα) να είμαστε φρόνιμοι και να δώσουμε «ολίγον Αιγαίον» και «ολίγον όνομα», Ελληνικό.

Συνολικά, η γνώμη μου είναι πως σ’ αντίθεση με πολλούς επώνυμους πολυποίκιλων «περγαμηνών», ο απλός πολίτης έχει την θέληση, το φρόνημα και την δυνατότητα να ξεχωρίζει το μαύρο απο το άσπρο, τον φίλο απο τον εχθρό, την αναξιοπρέπεια απο την αξιοπρέπεια, αλλά και την ικανότητα να γνωρίζει εάν και πότε θα πρέπει να δώσει ακόμη και την ζωή του για την πατρίδα του. Γιατί, λοιπόν, να υποτιμήσω την ικανότητα των «απλών αναγνωστών» να κατανοήσουν δύσκολους όρους και περίπλοκες έννοιες περι «απειλής», «αποτροπής» ή «ισορροπίας ισχύος»; Σ’ αντίθεση με κουρασμένες και πτοημένες ή εξαρτημένες ψυχές, οι οποίες ούτε θέλουν ούτε μπορούν να καταλάβουν, η δική τους ψυχή «καταλαβαίνει».

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες